17.11.2026

«Аднаўляючы дар, які мы атрымалі»: Пасланне Генеральнага настаяцеля з нагоды 294-й гадавіны заснавання Кангрэгацыі

«Аднаўляючы дар, які мы атрымалі»: Пасланне Генеральнага настаяцеля з нагоды 294-й гадавіны заснавання Кангрэгацыі

З нагоды 294-й гадавіны заснавання Кангрэгацыі Найсвяцейшага Адкупіцеля Генеральны настаяцель а. Ражэрыу Гомес, CSsR, заклікае сабратоў, тых, хто праходзіць фармацыю, і свецкіх супрацоўнікаў нанава распаліць у сабе дар, які яны атрымалі. Азіраючыся на шлях, які ахоплівае амаль тры стагоддзі і быў пазначаны выпрабаваннямі і аднаўленнем, але заўсёды суправаджаўся Святым Духам, Генеральны настаяцель прапануе паразважаць пра місію, харызму і тоеснасць рэдэмптарыстаў. Гэта разважанне рыхтуе нас да будучага Генеральнага капітулу ў Патаі і да 300-й гадавіны заснавання Кангрэгацыі.

Ніжэй публікуем поўны тэкст паслання.

Рым, 9 лістапада 2026 г.
294-я гадавіна заснавання Кангрэгацыі

Місіянеры надзеі, якія ідуць слядамі Адкупіцеля

ГОД, ПРЫСВЕЧАНЫ КІРАЎНІЦТВУ НА СЛУЖБЕ МІСІІ

Кіраваць, заахвочваць, клапаціцца і яднаць:
кіраўніцтва як братэрскае служэнне місіі Адкупіцеля

Тэксты для асабістага разважання або разважання ў супольнасці: Мдр 9, 13–18; Эз 34, 1–16; Пс 22 (23); Мк 10, 42–45; Ян 10, 1–18; Ян 13, 1–15; Ян 17, 1–26; Лк 10, 25–37; Лк 15, 11–32; Дз 15, 6–28; Рым 12, 5–10; 1 П 5, 2–5; 1 Кар 1, 10–13; Канстытуцыі 91–144; Генеральныя статуты 086–0208; Пастырскі дапаможнік для настаяцеляў; Communicanda 2/2019.

Нанава распаліць дар, які мы атрымалі (пар. 2 Цім 1, 6):
Місія, харызма і тоеснасць рэдэмптарыстаў

Дарагія сабраты, тыя, хто праходзіць фармацыю, і свецкія супрацоўнікі нашай місіі!

1. Кангрэгацыя Найсвяцейшага Адкупіцеля святкуе сваю 294-ю гадавіну і набліжаецца да 300-гадовага юбілею. Гэты момант заахвочвае нас задаць сабе пытанне: што дапамагло нам прайсці такі доўгі шлях? На працягу сваёй гісторыі Кангрэгацыя перажывала як радасныя, так і балючыя моманты. Яна сутыкалася з унутранымі канфліктамі, палітычным умяшаннем, падзеламі ўнутры інстытуцыі, пераследамі, крызісам, звязаным з Правілам, разыходжаннем сабратоў і падзелам кіраўніцтва ў XIX стагоддзі. Кангрэгацыяй кіравалі адзін за адным розныя генеральныя настаяцелі; яна перажыла розныя пераўтварэнні і працэсы рэструктурызацыі. На ўласным досведзе яна адчула глыбокія змены, прынесеныя Другім Ватыканскім Саборам, а таксама абнаўленне Канстытуцый. Яна была сведкай развіцця супрацоўніцтва са свецкімі вернікамі, салідарнасці паміж адзінкамі Кангрэгацыі і адкрытасці на новыя месцы місійнай прысутнасці. Разам з тым у некаторых рэгіёнах назіраўся спад пакліканняў, а ў іншых — іх рост. На працягу ўсяго гэтага шляху нас суправаджала прысутнасць Святога Духа, які вядзе Царкву і дзякуючы якому Кангрэгацыя паўстала як дар для Царквы і свету. У гэтай сувязі я хацеў бы прапанаваць разважанне пра місію, харызму і тоеснасць. Разуменне і ўмацаванне гэтых трох вымярэнняў, якія мы перажываем пад кіраўніцтвам Святога Духа, падтрымлівалі нас на нашым шляху аж да сённяшняга дня. Аднак важна яшчэ раз паразважаць над імі ў святле сучасных абставін, калі мы рыхтуемся да наступнага Генеральнага капітулу ў Патаі (Тайланд) і скіроўваем позірк у будучыню нашай Кангрэгацыі.

2. Мы — місійная Кангрэгацыя: місіянеры-рэдэмптарысты, святары і браты. Назва «місіянеры» звязана з місіяй, а назва «рэдэмптарысты» — з Адкупіцелем. Ужо само гэта павінна ад самага пачатку шмат сказаць нам пра нашу місію, нашу харызму і нашу тоеснасць.

3. Місія (missio, ад mittere — «пасылаць») — гэта пасланне для выканання пэўнага задання ад імя асобных людзей або супольнасцяў. Яна прадугледжвае таго, хто пасылае, таго, каго пасылаюць, тых, каму скіравана місія, і мэту, дзеля якой яна ажыццяўляецца. Місія бярэ пачатак у Божай любові і папярэднічае самой Царкве: Айцец пасылае Сына дзеля адкуплення свету, а Хрыстос праз Святога Духа далучае Царкву да сваёй справы: «Як паслаў Мяне Айцец, так і Я пасылаю вас» (Ян 20, 21). Таму місія з’яўляецца самай істотнай прычынай існавання Царквы і датычыць усіх ахрышчаных, якія пакліканы абвяшчаць Евангелле і сведчыць пра яго, дапамагаць іншым сустрэцца з Хрыстом, будаваць супольнасці веры і служыць чалавецтву, асабліва бедным і пакінутым. Місія патрабуе primerear — паводле словаў Папы Францішка, браць ініцыятыву ў свае рукі (пар. Evangelii gaudium, 24), каб рабіць Божую адкупленчую любоў прысутнай у розных гістарычных абставінах. Як Ісус з’яўляецца місіяй Айца, так і сам місіянер ёсць місіяй: «Маё прызначэнне ў гэтым свеце — быць місіяй, і таму я знаходжуся ў гэтым свеце. Трэба прыняць саміх сябе як пазначаных агнём гэтай місіі асвятлення, блаславення, ажыўлення, узняцця, аздараўлення, вызвалення» (Evangelii gaudium, 273).

4. Харызма, ад грэчаскага χάρισμα (chárisma), звязанага са словам χάρις (cháris), што азначае «ласка», «добразычлівасць» і «бескарысны дар», — гэта дар Святога Духа, які чалавек або супольнасць атрымлівае з Божай ініцыятывы яшчэ да якіх-небудзь нашых дзеянняў дзеля агульнага дабра і будавання Царквы (пар. 1 Кар 12, 7). У розных сваіх праяўленнях харызма дазваляе нам служыць Целу Хрыста і будаваць яго, знаходзячы ў любові асноўны крытэрый і найпаўнейшае сваё выражэнне (пар. 1 Кар 12, 4–11; 13, 1–13; Эф 4, 11–13). Харызма — гэта дар Духа для служэння місіі, які спараджае асаблівы спосаб наследавання Ісуса і адказу на патрэбы чалавецтва. Без харызмы місія ператвараецца проста ў выкананне пэўных спраў, што не адрознівае нас ад любой іншай няўрадавай арганізацыі (НГА). Харызма — гэта полымя, якое падтрымлівае місію.

5. У кансэкраваным жыцці гэты дар, прыняты заснавальнікам і перададзены іншым, дае пачатак манаскай сям’і і набывае канкрэтную гістарычную форму ў супольнасці і духоўнай традыцыі. Ён спараджае евангельскі досвед, які надае гэтай сям’і яе тоеснасць і духоўнасць, а таксама вызначае асаблівы спосаб удзелу ў місіі Царквы, наследавання Хрыста, жыцця ў еднасці, разумення рэчаіснасці і служэння Божаму народу. Як жывая і дынамічная духоўная сіла, харызма развіваецца праз досвед яе членаў, іх адкрытасць на дзеянне Святога Духа, супольнае распазнаванне і ўважлівасць да патрэбаў людзей і знакаў часу (пар. 1 Тэс 5, 19–21).

6. Харызма рэдэмптарыстаў, атрыманая ад святога Альфонса і раздзеленая ўсёй Кангрэгацыяй, заключаецца ў наследаванні прыклада Ісуса Хрыста Адкупіцеля праз абвяшчэнне Добрай Навіны бедным і найбольш пакінутым (пар. Лк 4, 18). Яна прадугледжвае аб’яднанне пасвячэння, малітвы, братэрскай еднасці і апостальскага служэння ў адзіным місійным жыцці, паводле прыкладу вучняў, якіх Ісус паклікаў, каб яны былі з Ім, а потым паслаў абвяшчаць Добрую Навіну (пар. Мк 3, 14). Харызма выяўляецца ў абвяшчэнні Евангелля словам, учынкамі і сведчаннем жыцця, у духу спачування Хрыста і салідарнасці з канкрэтнымі патрэбамі тых, да каго скіравана місія (пар. Мц 9, 36).

7. Тоеснасць (identitas) выражае тое, што дазваляе нам усвядоміць, кім мы з’яўляемся, і забяспечвае захаванне нашай самабытнасці з цягам часу. У кансэкраваным жыцці тоеснасць бярэ пачатак з харызмы і выяўляецца ў місіі. Яна фарміруецца тады, калі атрыманы дар прымаецца, засвойваецца ўнутрана і ўвасабляецца ў канкрэтным ладзе жыцця, які аб’ядноўвае духоўнасць, гісторыю, традыцыю, каштоўнасці, жыццё ў супольнасці, пачуццё прыналежнасці і апостальскае служэнне. Такім чынам, тоеснасць дае адказ на пытанне: «Хто мы ў святле атрыманай намі харызмы?» Яна не абмяжоўваецца дзейнасцю, якую мы ажыццяўляем, але датычыць самой нашай сутнасці: «Я — місіянер-рэдэмптарыст; я ўсведамляю сябе місіянерам-рэдэмптарыстам».

8. У досведзе рэдэмптарыстаў гэтая тоеснасць выяўляецца ў наследаванні Хрыста Адкупіцеля, у еднасці апостальскага жыцця, у складанні манаскіх зарокаў, у братэрскай еднасці і ў гатоўнасці абвяшчаць Шчодрае Адкупленне, асабліва самым бедным і пакінутым. Гэта не нешта ўжо завершанае і нязменнае, а спосаб існавання і жыцця, які паглыбляецца праз творчую вернасць атрыманаму дару і ўважлівасць да патрэбаў кожнай эпохі. Пры гэтым захоўваецца сутнасць харызмы і яна ўвасабляецца ў новых гістарычных абставінах.

9. У нашых Канстытуцыях місія, харызма і тоеснасць з’яўляюцца непадзельнымі вымярэннямі апостальскага жыцця рэдэмптарыстаў. У тэксце закладзены асновы для разумення ўзаемасувязі паміж імі: мы ўдзельнічаем у місіі Хрыста ў Царкве згодна з дарам, атрыманым ад святога Альфонса, праз такі лад жыцця, які аб’ядноўвае пасвячэнне, братэрскую еднасць і абвяшчэнне Евангелля.

10. Місія бярэ пачатак у Богу і папярэднічае Кангрэгацыі (missio Dei). Канстытуцыя 1 разглядае гэтую рэчаіснасць у кантэксце місіі Царквы, якая па сваёй сутнасці з’яўляецца місійнай, і сцвярджае, што нашай мэтай з’яўляецца наследаванне прыклада Ісуса Хрыста Збаўцы ў абвяшчэнні Божага слова бедным і пакінутым. Канстытуцыя 6 выразна падкрэслівае трынітарную аснову гэтай місіі: мы абвяшчаем Шчодрае Адкупленне як праяўленне любові Айца, бо Ён першы палюбіў нас і паслаў свайго Сына, а праз Святога Духа дае жыццё ўсім, хто верыць у Яго. Таму Кангрэгацыя не стварае ўласнай, незалежнай місіі, але атрымлівае асаблівы спосаб удзелу ў адкупленчай місіі Хрыста. Праз складанне манаскіх зарокаў мы асаблівым чынам далучаемся да гэтай місіі пад кіраўніцтвам Святога Духа (пар. Канст. 47).

11. У святле словаў Папы Францішка: «Маё прызначэнне ў гэтым свеце — быць місіяй …» — рэдэмптарыст сам становіцца місіяй, калі ўсё яго існаванне, сфармаванае апостальскай любоўю, удзельнічае ў справе Хрыста Адкупіцеля, выконваючы волю Айца. Еднасць з Хрыстом і адкрытасць на дзеянне Святога Духа фарміруюць яго паводле пачуццяў і паставы Адкупіцеля, аб’ядноўваючы пасвячэнне, малітву, манаскія зарокі, братэрскае жыццё і служэнне. Праз манаскую прафесію ён становіцца часткай місійнай супольнасці, у якой жыве і абвяшчае Евангелле, падзяляючы з іншымі рашэнні, цяжкасці, радасці, цярпенні і матэрыяльныя даброты. Ён аддае перавагу бедным і пакінутым, абвяшчаючы Шчодрае Адкупленне, падзяляючы ўмовы іх жыцця і спрыяючы ўмацаванню іх годнасці, абароне правоў і цэласнаму вызваленню. Праз братэрскую прысутнасць, любоў і непасрэднае абвяшчэнне Божага слова ён робіць адкупленчую любоў прысутнай у гісторыі, выяўляючы непахісную веру, радасную надзею, няспынную малітву і гатоўнасць выконваць найбольш патрабавальныя місіі.

12. Харызма вызначае наш асаблівы спосаб удзелу ў гэтай місіі, як сцісла сфармулявана ў Канстытуцыі 1. Канстытуцыі 3 і 4 акрэсліваюць тых, каму мы пакліканы аддаваць перавагу ў нашым служэнні, а Канстытуцыя 5 сцвярджае, што перавага сітуацыям пастырскай патрэбы і выбар на карысць бедных складаюць прычыну існавання Кангрэгацыі ў Царкве і з’яўляюцца знакам яе вернасці атрыманаму пакліканню. Гэты дар застаецца жывым дзякуючы вернасці апостальскаму духу Заснавальніка, традыцыі і знакам часу (пар. Канст. 2 і 33). У той жа час Святы Дух фарміруе сабратоў паводле вобразу Хрыста і абуджае розныя асабістыя і супольнасныя харызмы, якія ўзбагачаюць ажыццяўленне нашага агульнага паклікання (пар. Канст. 25).

13. Нашы працы і іншыя апостальскія формы дзейнасці з’яўляюцца гістарычнымі праяўленнямі гэтага дару, багацце якога выходзіць за межы любой канкрэтнай формы яго ажыццяўлення. Таму жыць харызмай азначае нанава распальваць дар, які мы атрымалі (пар. 2 Цім 1, 6), спалучаючы вернасць нашым вытокам з місійнай творчасцю, каб сведчыць пра Шчодрае Адкупленне і абвяшчаць яго ў розных часах, месцах і культурных кантэкстах (пар. Пс 130 (129), 7).

14. Тоеснасць рэдэмптарыста — гэта ўвасабленне атрыманай харызмы ў місіі. Канстытуцыя 1 называе «апостальскім жыццём» еднасць асаблівага прысвячэння сябе Богу і місійнай дзейнасці. Канстытуцыя 2 прадстаўляе Кангрэгацыю як місійную супольнасць, з якой сабраты арганічна з’яднаныя праз манаскую прафесію: яны жывуць у супольнасці і ўдзельнічаюць у місіі згодна з асаблівым служэннем кожнага (пар. Communicanda 3/2026, № 51). Таму наша тоеснасць выяўляецца ў апостальскім жыцці, якое аб’ядноўвае наследаванне Хрыста, манаскае пасвячэнне, малітву, братэрскую еднасць і служэнне тым, да каго скіравана місія. Жыццё ў супольнасці і ажыццяўленне апостальскай дзейнасці праз супольнасць з’яўляюцца істотным законам нашага жыцця (пар. Канст. 21), у цэнтры якога знаходзіцца Хрыстос (пар. Канст. 23). Канстытуцыя 20 прапануе духоўны сінтэз гэтай тоеснасці, прадстаўляючы рэдэмптарыста як чалавека моцнай веры, радаснай надзеі, палымянай любові, няспыннай малітвы і місійнай гатоўнасці.

15. Апостальская любоў аб’ядноўвае тое, кім мы з’яўляемся, і тое, што мы робім. Канстытуцыя 52 вызначае яе як аб’яднаўчы прынцып усяго нашага існавання, бо праз яе мы ўдзельнічаем у місіі Хрыста Адкупіцеля. Канстытуцыі 53 і 54 раскрываюць гэтую еднасць: з’яднанасць з Богам, любоў да бліжняга, жыццё ў супольнасці, навяртанне і манаскія зарокі сыходзяцца ў адным і тым жа місійным абавязанні. Такім чынам, місія ахоплівае ўсё жыццё рэдэмптарыста. Канстытуцыя 55 сцвярджае, што ўсе сапраўды з’яўляюцца місіянерамі ў сілу сваёй манаскай прафесіі. Гэта датычыць таксама пажылых і хворых сабратоў, тых, хто не можа выконваць знешнюю дзейнасць, і тых, хто прысвячае сябе ўнутранаму служэнню Кангрэгацыі. Таму місійная тоеснасць захоўваецца нават тады, калі пэўная форма дзейнасці змяняецца або завяршаецца.

16. Вернасць харызме патрабуе распазнаваць і аднаўляць яе гістарычныя формы выражэння. Канстытуцыя 14 сцвярджае, што нашу апостальскую дзейнасць характарызуюць перадусім місійны дынамізм і служэнне самым бедным і найбольш патрабуючым, а не нейкія канкрэтныя формы дзейнасці. Канстытуцыя 15 заклікае да свабоды і гатоўнасці да служэння, а таксама забараняе замыкацца ў такіх сітуацыях і структурах, у якіх наша дзейнасць страчвала б свой місійны характар. Таму мы павінны перыядычна ацэньваць нашы сродкі евангелізацыі: захоўваць тыя, што застаюцца дзейснымі, выпраўляць недахопы ў тых, якія патрабуюць удасканалення, і адмаўляцца ад непрыдатных (пар. Канст. 17). Гэты крытэрый датычыць таксама інстытуцыйнай арганізацыі: структуры павінны прыстасоўвацца да апостальскіх патрэбаў, захоўваючы пры гэтым харызму Кангрэгацыі (пар. Канст. 96). У святле гэтых прынцыпаў жыццёвасць тоеснасці рэдэмптарыстаў выяўляецца ў здольнасці жыць Шчодрым Адкупленнем і абвяшчаць яго, застаючыся вернымі атрыманаму дару і патрэбам найбольш пакінутых.

17. Харызма ў тым выглядзе, у якім мы яе перажываем, можа аслабнуць і ўрэшце згаснуць, што паставіць пад пагрозу місію і нашу тоеснасць. Мы носім гэты скарб у гліняных начыннях (пар. 2 Кар 4, 7): мы крохкія і атрымліваем ад Святога Духа сілу, каб жыць харызмай і перадаваць яе іншым. Таму неабходна распазнаць, што перашкаджае ёй натхняць і перамяняць нас, а таксама знаходзіць канкрэтныя місійныя адказы:

- страта цэнтральнага месца Хрыста ў нашым жыцці і місіі, адсутнасць адкрытасці на дзеянне Святога Духа і веры ў нашае хроснае і манаскае прысвячэнне Богу, а таксама аслабленне малітвы, распазнавання і навяртання (пар. Канст. 23–25; 40–41);

- занядбанне ўшанавання нашых святых, блаславёных і мучанікаў, а таксама недастатковае дзяленне нашай духоўнасцю з Божым народам;

- аддаленне ад бедных і найбольш пакінутых, евангелізацыя якіх складае саму прычыну нашага існавання (пар. Канст. 3–5);

- актывізм, які раз’ядноўвае манаскае прысвячэнне Богу, братэрства і апостальскае служэнне (пар. Канст. 1, 52–54);

- атаясамленне харызмы з канкрэтнымі справамі і структурамі, якія трэба любой цаной захаваць, а традыцыі — з формамі мінулага, што вядзе да адмовы ад распазнавання і творчасці (пар. Канст. 2, 13–15, 17, 96);

- індывідуалізм, які ставіць асабістыя праекты вышэй за праекты місійнай супольнасці, аслабляючы еднасць, пачуццё прыналежнасці і супольную адказнасць (пар. Канст. 2, 21–22, 35);

- імкненне да камфорту, прэстыжу і бяспекі за кошт свабоды, прастаты жыцця і гатоўнасці да найбольш патрабавальных місій (пар. Канст. 15, 20, 65);

- недастатковая ўвага да фармацыі, паглыблення духоўнага разумення атрыманага дару і яго перадачы новым пакаленням (пар. Канст. 77–78, 82, 90).

У святле гэтых разважанняў мы можам задаць сабе наступныя пытанні:

- Як палае полымя харызмы ў маім пакліканні?

- Як палае полымя харызмы ў супольнасці, у якой я жыву?

- Якім з’яўляецца наша апостальскае жыццё?

- Якія зоны камфорту перашкаджаюць нам быць свабоднымі і гатовымі да місіі?

18. Захоўваць і нанава распальваць харызму рэдэмптарыстаў азначае таксама дзяліцца ёю са свецкімі вернікамі, прызнаючы, што дар Святога Духа, атрыманы святым Альфонсам, прызначаны для Царквы і свету, а яго плённасць выходзіць за межы Кангрэгацыі. Такі супольны ўдзел грунтуецца на прызнанні таго, што Святы Дух заклікае людзей, якія жывуць у розных станах жыцця, удзельнічаць у адным і тым жа місійным натхненні і ўвасабляць яго згодна з уласным пакліканнем. Свецкія вернікі прымаюць гэты дар і ўзбагачаюць яго ў сваіх сем’ях, на працы, у грамадскім і царкоўным жыцці, прапануючы свой досвед і ўласную адчувальнасць, якія дапамагаюць нам разумець знакі часу і адказваць на патрэбы місіі. Наш абавязак — развіваць адносіны ўзаемнасці праз фармацыю і духоўнае жыццё, суправаджэнне, дыялог, распазнаванне і супольную адказнасць, паважаючы пры гэтым тоеснасць кожнага паклікання. Замкнёнасць, якая перашкаджае гэтай еднасці, можа абмяжоўваць перадачу харызмы і яе плённасць. Наадварот, дзяленне ёю спрыяе ўзнікненню новых формаў яе ўвасаблення і дазваляе ёй надалей натхняць абвяшчэнне Шчодрага Адкуплення нават па-за межамі нашых структур. Такім чынам, супольная місія нанава распальвае атрыманы намі дар, умацоўвае нашу тоеснасць і яднае нас у служэнні самым бедным і найбольш пакінутым.

19. Мы атрымліваем гэтую ласку ад Святога Духа, які дае нам харызму і падтрымлівае нас у яе ўвасабленні ў жыццё. Аднак мы пакліканыя падтрымліваць гэтае полымя, клапоцячыся пра пяць свяцільнікаў: сведчанне жыцця, якое робіць бачным Евангелле, якое мы абвяшчаем; місійную даступнасць, якая заахвочвае нас адказваць на новыя заклікі; прастату жыцця, якая выяўляецца ў практыцы евангельскіх радаў; чалавечнасць, якая праяўляецца ў блізкасці, спачуванні і клопаце пра людзей; а таксама служэнне найбольш пакінутым, якое захоўвае нашу вернасць мэце існавання Кангрэгацыі (пар. Communicanda 1/2024, Вы — святло свету: нашае кансэкраванае жыццё на службе місіі Адкупіцеля). Калі гэтыя свяцільнікі падтрымліваюцца і развіваюцца кожным асабіста і ўсёй супольнасцю, яны ўмацоўваюць нашае апостальскае жыццё, дапамагаюць больш выразна раскрыць нашу рэдэмптарысцкую тоеснасць і надаюць аўтарытэтнасць нашай місіі. Так, праз абвяшчэнне і сведчанне Шчодрага Адкуплення мы можам несці святло Хрыста ў тыя рэаліі нашага свету і нашай гісторыі, якія апанаваныя цемрай цярпення, несправядлівасці і адсутнасці надзеі.

20. У Кангрэгацыі служэнне духоўнага і місійнага ажыўлення на кожным узроўні з’яўляецца заклікам ажыўляць місію, аберагаць харызму і фармаваць рэдэмптарысцкую тоеснасць як кожнага асобнага рэдэмптарыста, так і ўсёй супольнасці. Яно патрабуе адкрытасці на дзеянне Духа, цэнтральнага месца Хрыста і блізкасці да сабратоў, клопату пра слабых і шанавання дароў, а таксама еднасці паміж манаскім прысвячэннем Богу, братэрскай еднасцю і місійнай дзейнасцю. Гэтае служэнне адказвае за падтрымку гатоўнасці і адвагі ў адказе на неадкладныя душпастырскія патрэбы, асабліва патрэбы найбяднейшых і найбольш пакінутых, згодна з нашымі Канстытуцыямі; за новае распальванне і перадачу харызмы, распазнаванне яе гістарычных формаў з вернасцю натхненню святога Альфонса і творчым падыходам да адказу на знакі часу; а таксама за дапамогу кожнаму сабрату і кожнай супольнасці ва ўнутраным засваенні гэтай харызмы як канкрэтнага спосабу наследавання Адкупіцеля. Праз слуханне, дыялог і супольную адказнасць гэтае служэнне спрыяе навяртанню, еднасці, паяднанню і пачуццю прыналежнасці да місійнай супольнасці, скіроўваючы фармацыю, структуры і працэсы прыняцця рашэнняў такім чынам, каб усё нашае жыццё станавілася сведчаннем Шчодрага Адкуплення і яго абвяшчэннем.

21. Дарагія сабраты, тыя, хто праходзіць фармацыю, і свецкія супрацоўнікі нашай місіі! У свеце, які становіцца ўсё больш складаным, мы, магчыма, адчуваем расчараванне і разгубленасць. Нам можа здавацца, што наша місія больш не мае сэнсу, што наша харызма згасла і што мы страцілі сваю тоеснасць. Але што дапамагло нашай Кангрэгацыі прайсці такі доўгі шлях? Добрая арганізацыя структур? Фінансавыя рэсурсы? Кангрэгацыя прайшла гэты шлях таму, што ад часоў Заснавальніка знаходзіла людзей, якія прымалі місію Адкупіцеля, засвойвалі харызму і фармавалі ўласную тоеснасць, цалкам прысвячаючы сябе гэтай місіі ў духу глыбокага адрачэння ад сябе і пераадольваючы геаграфічныя, гістарычныя і культурныя выклікі дзеля абвяшчэння Шчодрага Адкуплення. Мы з’яўляемся спадкаемцамі гэтай місійнай і харызматычнай сілы. Што дапамагло нам прайсці гэты шлях і што працягвае весці нас наперад? Цяпер наша адказнасць — перадаваць гэтую сілу далей, выкарыстоўваючы структуры, якія служаць нам, а не робяцца для нас вязніцай, каб выконваць даручаную нам Адкупіцелем місію. Мы — «Місіянеры надзеі, якія ідуць слядамі Адкупіцеля». Словы падзякі кожнаму сабрату і кожнаму, хто праходзіць фармацыю, свецкім супрацоўнікам нашай місіі і аблатам, якія робяць гэтую боска-чалавечую справу адкуплення прысутнай у гісторыі.

22. Віншуем Кангрэгацыю з 294-й гадавінай! Многія леты! Давяраем нашу Кангрэгацыю, шлях падрыхтоўкі да наступнага Генеральнага капітула і 300-годдзя заснавання Кангрэгацыі Марыі, Маці Нястомнай Дапамогі. Няхай Яна вучыць нас прымаць Слова, быць адкрытымі на дзеянне Духа і выходзіць насустрач тым, хто найбольш патрабуе надзеі Евангелля. Няхай нашы святыя, мучанікі і блаславёныя, сведкі плённасці рэдэмптарысцкай харызмы ў розныя часы і ў розных месцах, заступаюцца за нас і натхняюць нас жыць атрыманым пакліканнем у творчай вернасці. Ідучы разам з імі, будзем нанава распальваць Божы дар у нас, умацоўваць нашу еднасць і працягваць, як адзіная місійная супольнасць, абвяшчаць Шчодрае Адкупленне і сведчыць пра яго самым бедным і найбольш пакінутым.

З братэрскім прывітаннем,

а. Ражэрыу Гомес, CSsR

Генеральны настаяцель

https://www.cssr.news