Руская дваранская і буржуазная гістарыяграфія шмат прац прысвяціла нацыянальна-рэлігійнаму пытанню ў гісторыі Заходняга краю (так дарэвалюцыйныя гісторыкі называлі Беларусь). З пазіцый праваслаўнай царквы яна паказвае нацыянальна-рэлігійную барацьбу дваранства (П. Н. Жуковіч) альбо праваслаўнага духавенства (М. О. Каяловіч, І. Чыстовіч, Ф. І. Цітоў) супраць каталіцтва і царкоўнай уніі, барацьбу, якая вялася нібыта пры бескарыслівай падтрымцы праваслаўных рускіх цароў за выратаванне «рускай» народнасці. Асабліва гэта тэндэнцыя ўзмацнілася пасля падаўлення паўстання 1863 г.

У беларускай савецкай гістарычнай літаратуры гэтай праблемай зацікавіўся І. Ф. Лочмель, які падышоў да яе з пазіцый марксісцка-ленінскага вучэння аб класах і класавай барацьбе. Але ў яго кнізе былі дапушчаны памылкі і схематызм: антыфеадальная і рэлігійная барацьба разглядалася толькі як барацьба супраць польскіх паноў. Праблема нацыянальна-рэлігійнага пытання ў Беларусі ў сувязі са знешняй палітыкай царызму яшчэ недастаткова распрацавана.

Рым, 2 лютага 2026 г. Свята Сустрэчы Госпада нашага Ісуса Хрыста

Місіянеры надзеі па слядах Адкупіцеля

ГОД, ПРЫСВЕЧАНЫ МІСІІ

Госпад пасылае нас як місіянераў і пілігрымаў надзеі ў паранены свет

Лк 4:16-19, Мк 6:7-12, Лк 9:2-6, Пс 130:7; Канст. 1-20, Статуты 01-020

«У свеце, параненым вайной, падзеламі і экалагічным крызісам, заклік быць міратворцамі ніколі не быў больш настойлівым». У 59-ы Сусветны дзень малітвы за мір а. Ражэрыё Гомес, CSsR, Генеральны настаяцель рэдэмптарыстаў, запрашае нас «пераасэнсаваць» нашую місію як сведкаў надзеі і будаўнікоў бяззбройнага міру.

Айцец Ражэрыё Гомес піша ў сваім пасланні да Сям'і Рэдэмптарыстаў з нагоды Сусветнага дня міру 2026 года: «Мы не можам не думаць пра вайну, якую зараз перажывае Украіна і якую нашы субраты-рэдэмптарысты адчуваюць на сабе. Гэтак жа мы звяртаем свой позірк на народы Нігерыі, Заходняй і Цэнтральнай Афрыкі, дзе таксама прысутнічаюць нашы субраты і дзе многія супольнасці працягваюць знаходзіцца пад пагрозай для жыцця і недатыкальнасці, жывучы ў пастаянным страху перад прымусовым перасяленнем. Пакуты і трывога нашых субратоў і супольнасцяў на гэтых тэрыторыях, пазначаных гвалтам і вайной, з'яўляюцца пастаянным напамінам аб тым, што наша Кангрэгацыя цалкам удзельнічае ў місіі Хрыста Адкупіцеля ў свеце (пар. Канст. 52). Гэты ўдзел заклікае нас быць будаўнікамі, абвяшчальнікамі і сведкамі Яго міру. Адкупіцель — гэта наш спакой (пар. Плп 4, 7; Эф 2, 14–16), і наша абвяшчэнне адкуплення і паўнаты жыцця абавязкова ўключае ў сябе прыхільнасць да абвяшчэння і спрыяння міру».

«Думаю, што мне хопіць паўгады перад смерцю падумаць пра душу і за такі кароткі час змагу заслужыць сабе ў Бога вечнае шчасце. Але ж як гэта легкадумна! Бо калі перад смерцю да мяне прыйдзе апошняя слабасць, ці буду я здольны тады зрабіць што-небудзь для збаўлення сваёй душы?» — звяртаецца ў сваёй пропаведзі бласл. святамучанік Сямён Лукач*.

Збавіць сваю душу азначае дасягнуць вечнага шчасця ў небе. Такім чынам, дбаць пра збаўленне сваёй душы — гэта тое самае, што дбаць пра сваё шчасце на цэлую вечнасць.

Можна паходзіць з высокага роду, можна здзейсніць слаўныя справы ці нажыць вялікую маёмасць, можна здабыць сабе гучнае імя ў свеце, але з гэтага ўсяго пасля смерці нічога нам не застанецца, бо не зможам больш гэтым карыстацца. Толькі збаўленне душы з’яўляецца тым дабром, што трывае вечна.

У нядзелю, 14 снежня 2025 года, парафіяльная супольнасць Каталіцкай Царквы ў Агадэсе радасна адзначыла свой «ружовы» юбілей — 65 гадоў існавання парафіі святога Аўгустына.

Святкаванне прайшло ў каталіцкім храме Агадэса і распачалося ўрачыстай святой Імшой падзякі, якую ўзначаліў Яго Эксцэленцыя монсіньёр Ігнаціус Канмурум Аніпу, M.Afr., біскуп дыяцэзіі Марадзі. Юбілейную ўрачыстасць аздобіў братэрскі ўдзел сабратоў з дыяцэзіі Ніямей, а таксама святароў, манаскіх асобаў і шматлікіх вернікаў.