Гадзіна славы: пропаведзь у Нядзелю Айцоў І Сусветнага сабора
Увесь 17-ы раздзел Евангелля паводле Яна традыцыйна называюць Архіерэйскай малітвай Ісуса. Гэтая малітва завяршае развітальную прамову на Апошняй Вячэры. Яна азначае пераход ад завяршэння публічнага служэння Ісуса да Ягоных Мукаў і праслаўлення. Скончыўшы Сваё навучанне, Ісус распачынае малітоўнае ахвяраванне Свайго жыцця Айцу.
Сёння мы чытаем першую частку гэтай малітвы, у якой Ісус гаворыць пра Сваю Боскую місію і хуткае вяртанне да той славы, якую Ён меў з Айцом яшчэ да стварэння свету. Гэтая малітва падкрэслівае цэнтральную тэму Евангелля паводле Яна: «гадзіну» Ісуса.
Тэма «гадзіны» ўпершыню з’яўляецца на вяселлі ў Кане — на пачатку знакаў Ісуса. Калі Багародзіца заступаецца за сужэнцаў, кажучы: «Не маюць віна», Ісус адказвае: «Ці гэта Мая або Твая справа, жанчына? Яшчэ не прыйшла гадзіна Мая» (Яна 2:3–4). З гэтага моманту Ісус спасылаецца на паняцце Сваёй «гадзіны» на працягу ўсяго Свайго служэння, указваючы на вызначаны час для Сваіх Мукаў і праслаўлення.
У сённяшняй Архіерэйскай малітве Ісус у апошні і канчатковы раз спасылаецца на Сваю гадзіну: «Ойча, прыйшла гадзіна...» (Яна 17:1). Гадзіна Ягонай ахвяры, вяршыня Яго зямной місіі, цяпер надышла. Хоць Ісус цалкам усведамляў пакуты, якія Яму належала перанесці, Ён не сустракаў іх з жахам ці страхам. Наадварот, Ён ішоў на іх з гатоўнасцю і рашучасцю, ведаючы, што ўсё, што Ён рабіў на працягу Свайго жыцця і публічнага служэння, указвала на гэты момант, які нарэшце надышоў.
Унутраны настрой Ісуса падчас малітвы ў гэты пераломны момант служыць для нас запрашэннем падысці да Ягонай Ахвяры так, як гэта зрабіў Ён. Ягоная «гадзіна» працягваецца ў нашым жыцці кожны раз, калі мы пакліканы прыняць Ягоны Крыж. Таму кожная магчымасць для ахвяры — якой бы малой яна ні была — павінна быць з малітвай прынята ў еднасці з малітвай Ісуса.
Малітва Ісуса вучыць нас, што ахвяра — гэта не тое, чаму трэба супраціўляцца ці на што трэба наракаць. Замест гэтага кожная ахвяра становіцца магчымасцю праславіць Бога і атрымаць удзел у Ягонай славе. Калі мы прымаем ахвяру з велікадушнасцю і даверам, мы яднаемся з дасканалай Ахвярай Ісуса, беручы ўдзел у Ягонай справе адкуплення і прыносячы славу Айцу.
Звернем увагу на рашучасць, якую Ісус выявіў перад абліччам Сваіх блізкіх Мукаў і смерці. Ён не спалохаўся і не завагаўся. Ён глядзеў на Свой Крыж Боскімі вачыма, бачачы ў Сваёй Ахвяры вяршыню місіі Свайго жыцця і крыніцу славы для Сябе і Свайго Айца. Калі мы імкнемся прымаць нашы ўласныя ахвяры, звернемся да Хрыста ў малітве, просячы Ягонай ласкі і сілы, каб узносіць Ягоную малітву так, як Ён узносіў яе да Айца.
Найслаўнейшы Першасвятар, калі надышла Твая гадзіна Мукаў, Ты прыняў гэтую Ахвяру з непахіснай рашучасцю. Гэтая рашучасць аб’явіла славу, якую Ты меў з Айцом. Прашу Цябе, прыцягні мяне да Сваёй ахвярнай любові і дапамажы мне з малітвай выбіраць кожную ахвяру, да якой я пакліканы, з той самай рашучасцю, прыкладам якой ёсць Твая Архіерэйская малітва.
Каментары:
Facebook