Адкіданне ісціны: пропаведзь на пятніцу пасля Нядзелі расслабленага

«Вы з тых, хто ўнізе, а Я з тых, хто ў вышыні. Вы з гэтага свету, Я не з гэтага свету. Таму Я і сказаў вам, што памрэце ў грахах вашых. Бо калі не паверыце, што Я ёсць, памрэце ў грахах вашых». (Ян 8, 23-24)

Напружанасць расла, пакуль Ісус паступова адкрываў глыбейшую сутнасць таго, Хто Ён ёсць, у той час як фарысеі заставаліся сляпымі да ісціны, зацятымі ў сваім супрацьстаянні. Калі Ісус сказаў: «вы памраце ў грахах вашых», Ён не меў на ўвазе грэх, учынены па слабасці ці праз разгубленасць. Ён казаў пра фундаментальны і цяжкі грэх фарысеяў — адмову прыняць Яго як «Я ЁСЦЬ», Месію і Сына Божага.

Восьмы раздзел Евангелля паводле Яна раскрывае гэту напружанасць, якая расце. У сённяшнім Евангеллі Ісус надзвычай ясна заяўляе пра Сваю месіянскую ідэнтычнасць, прымаючы на Сябе велічнае імя Яхвэ: Я ЁСЦЬ. Восьмы раздзел заканчваецца словамі Ісуса: «Ваш айцец д’ябал, і вы хочаце выконваць жаданні бацькі вашага» (Ян 8:44). Гэта так разгневала юдэяў, што яны спрабавалі пабіць Яго камянямі.

Чаму Ісус правакаваў фарысеяў і іншых, хто адмаўляўся верыць у Яго? Гэта, безумоўна, не было дзеля таго, каб проста спрачацца. Гэтае ўзрушэнне вынікала з ісціны, якую Ён абвяшчаў пра Сябе, і з неабходнасці фарысеям паверыць у Яго. Ён адкрываў Сваю сутнасць і заклікаў людзей паверыць у Яго, каб яны маглі атрымаць дар вечнага жыцця. Аднак праўда пра тое, што Ён быў Месіяй, Сынам Божым і вялікім «Я ЁСЦЬ», была чымсьці большым за тое, што маглі прыняць самаўпэўненыя фарысеі. Боская прырода Ісуса не адпавядала іх уяўленням пра тое, якім павінен быць Месія. Больш за тое, калі Ісус з такой яснай відавочнасцю адкрыў праўду пра тое, Кім Ён быў, фарысеі ўсвядомілі, што многае з таго, у што яны верылі адносна Месіі, было памылковым; ім было цяжка гэта прыняць, бо яны не хацелі мяняцца.

Нам ёсць чаму павучыцца на прыкладзе фарысеяў. Ёсць шмат рэчаў, якія Бог патрабуе ад нас і якія цяжка прыняць. Па-першае, у шырокім кантэксце свецкага грамадства чыстая і святая Божая праўда часта сустракае супраціўленне, ігнаруецца ці нават наўпрост адкідваецца. Калі вучні Хрыста адкрыта жывуць сваёй верай і абвяшчаюць поўнае пасланне Евангелля ў публічнай сферы, іх часта атакуюць, называючы схільнымі да асуджэння, адсталымі або адарванымі ад сучаснасці. Супраціўленне Евангеллю праяўляецца шматлікімі спосабамі: у акадэмічных установах, якія навязваюць рэлятывізм; у свецкіх СМІ, што прыніжаюць або маргіналізуюць хрысціянскія каштоўнасці; у палітычных партыях, якія прасоўваюць парадак дня, што супярэчыць маральнаму закону; у бюракратызаваным працоўным асяроддзі, дзе рухавіком з’яўляюцца прыбытак і ўлада, а не этыка; і нават у нашых уласных сем’ях, дзе вера можа стаць прычынай спрэчак і падзелаў.

Шырокі грамадскі кантэкст — не адзінае месца, дзе Божая праўда сустракае супраціўленне. У душы кожнага з нас святая Божая праўда патрабуе поўнай адданасці Яго волі і паслухмянасці Яго запаведзям. Бог — усемагутны, усяведаючы і ўсялюбячы Творца ўсяго існага — адзіны ведае, што для нас найлепш. Святасць патрабуе пастаяннага навяртання, перамены і пакорнага пакаяння. Адкіданне Божай праўды робіць нас гнеўнымі і прымушае абараняцца, гэтак сама як і фарысеяў. Адкрытасць на Божую праўду патрабуе пераменаў. Як гаворыцца ў старой прымаўцы: «Перамены — гэта адзінае, што застаецца нязменным». Змяняцца цяжка, асабліва калі чыстае Божае святло і праўда выяўляюць, што мы ішлі па памылковым шляху, верылі ў хлусню, не здолелі любіць і няправільна разумелі Евангелле ды тое, чаго чакае ад нас вялікі «Я ЁСЦЬ».

Паразважаем сёння над постаццю фарысеяў і іх зацятым супраціўленнем Ісусу. Робячы гэта, пакорна падумаем, у чым мы самі выяўляем упартасць і нежаданне змяняцца. Адзіныя людзі ў гэтым свеце, якім не трэба змяняцца, — гэта тыя, хто ўжо дасягнуў дасканаласці Боскага яднання, вызваліўшыся ад кожнага зямнога граху і прывязанасці да яго. Усім астатнім яшчэ трэба прайсці доўгі шлях навяртання, ачышчэння і пакорнага пакаяння. Не ідзіце шляхам фарысеяў. З гатоўнасцю імкніцеся да той складанай і патрабавальнай праўды, якую Бог прамаўляе да нас, каб мы маглі спазнаць Божую сілу і Яго сапраўдную ідэнтычнасць у сваім жыцці, прымаючы Яго як свайго Госпада і Месію.

Мой патрабавальны Госпадзе, Ты заклікаеш мяне да дасканаласці, бо любіш мяне. Праз мой грэх я часта супраціўляюся тым шматлікім спосабам, якімі Ты прамаўляеш да мяне, спрабуючы прывесці мяне да поўнай праўды. Калі ласка, адкрый маё сэрца і выкарані ўсялякую ўпартасць, каб я ахвотна змяняўся і ўзыходзіў па слаўных ступенях да Боскага яднання. Ісусе, давяраю Табе.

• Facebook